#Calvijnsierra Terug naar Freetown
Vrijdag 20 april
Dear Madam...
Vandaag was ons ontbijtje anders dan we gewend waren: we aten namelijk in de gezamenlijke eetzaal van het guesthouse. We kregen heerlijk vers gebakken “tapalapa” (soort stokbrood) met een gekookt eitje. Terwijl we op mevrouw Cecilia en Mohammed wachtten, hebben we een rondje over het terrein gewandeld en met wat jongeren gekletst. Shaka wou erg graag contact met westerlingen, en een ander gaf Kees een briefje wat hij blijkbaar al klaar had liggen. In dit briefje stond een vraag om hulp, gelukkig alleen maar om geld voor de komende sportdag, niet echt levensbedreigend dus. Dit briefje voor Kees begon met: “Dear Madam” wat “Geachte mevrouw” betekent…
Modeshow en bevallingen
Nadat we ruim anderhalf uur gereden hadden, kwamen we aan in Bo. Hier gingen we naar de oom van mevrouw Cecilia, om onze Afrikaanse, op maat gemaakte kleding op te halen. Na wat passen, meten en sjorren, konden we onze nieuwe kleding buiten showen, wat veel bekijks en waardering oogstte. Als we stil staan ergens komen er altijd weer bedelaars op je af. Dat zijn kreupelen en verminkten en het doet altijd weer zeer om dat te zien. We mogen niets geven van Mohammed de chauffeur en van mevrouw Cecilia. Weer op weg naar Freetown, hebben we een spelletje gedaan: “geen ja, geen nee, geen eh..” wat voor de een lastiger was dan voor de ander. Helaas zaten we allemaal niet echt lekker meer na uren rijden, zodat we blij waren toen we plotseling ergens een bordje met Woord en Daad en EFSL zagen staan. Hier konden we onze benen en andere lichaamsdelen even strekken en oprekken, naar de wc gaan, en tegelijkertijd het Healthcare Centre even bekijken. Deze gezondheidskliniek staat in Grafton, een enorme sloppenwijk die ontstaan is in de oorlog, toen allerlei vluchtelingen een plekje nodig hadden in Freetown. Ruth kon hier aardig wat vragen stellen aan de zusters. In deze kliniek is er gratis zorg voor zwangere vrouwen, en voor kinderen tot vijf jaar. Verder is er basiszorg en Aids/HIV-begeleiding. Een heel eenvoudige kliniek zonder stromend water of elektriciteit, waar toch gemiddeld iedere dag een bevalling (’s nachts soms dus bij kaarslicht!) plaatsvindt.
Sta jij er eigenlijk wel eens bij stil dat je eigenlijk elektriciteit verspilt, als je bijvoorbeeld je oplader in het stopcontact laat zitten, of als je je computer stand-by laat staan?
Bekend terrein
Na deze tussenstop was het nog een klein uurtje stevig doorhobbelen naar Freetown. In Freetown wordt hard aan de weg gewerkt in verband met de komende verkiezingen. Wie nu laat zien dat hij een goed bestuurder is en goede wegen aanlegt, wordt sneller herkozen. In de korte tijd dat wij weg zijn geweest, was er alweer een behoorlijk stuk weg van een asfaltlaag voorzien. Dat belooft wat voor de rest van de stad! Bij ons oude vertrouwde guesthouse aangekomen, waren de werkmannen nog druk bezig met het op maat maken van de voorzethorren. Hier waren ze vorige week al aan begonnen, waarschijnlijk is er tijdens onze afwezigheid niet heel veel gebeurd. Het is dus een getimmer van jewelste nu. Wij genieten nu allemaal van een lekkere douche, want up-country moesten we het doen met een emmertje, wat trouwens best wel ging. Maar wat zijn wij toch eigenlijk ontzettend verwend met stromend water, wasmachines… en ijverige moeders natuurlijk! We zijn nu namelijk allemaal verwoede pogingen aan het doen, het rode stof uit onze kleren te wassen, met de hand natuurlijk!
Morgen gaan we, hopelijk met onze buddy’s, naar een grote dam toe, die Freetown van water voorziet. Ook willen we een bezoek brengen aan een ziekenhuis, en misschien blijft er nog tijd over om af te koelen aan zee! Henry, Chochomah, Mary, Alice, Eleanor en Patricia zijn gezamenlijk onze buddy’s. We doen alles dus als één grote groep, en niet als duo’s. Dit is onwijs gezellig! We hebben ontzettend veel zin om onze buddy’s morgen weer te zien.
Corinda